Meteen naar de inhoud
Home » Blog » Kansen op arbeidsmarkt 50+-ers (een vervolg)

Kansen op arbeidsmarkt 50+-ers (een vervolg)

    Schreef ik in mn vorige blogs al over de problemen die ouderen ondervinden als ze (weer) aan het solliciteren gaan. Deze keer in een wat breder perspectief gezien. Dit n.a.v. een artikel van Gijs Herderschee en Nanda Troost in de Volkskrant van 6 januari.

    M’n vorige blogs lieten zien dat de hogere leeftijd gecombineerd met het achterblijven van de ‘employability’ een achterstand opleveren op de arbeidsmarkt.

    Nog even de belangrijkste bevindingen;

    Employability blijft achter, zoals:

    • 59% heeft afgelopen jaar geen training of opleiding gevolgd
    • 21% heeft afgelopen jaar gesolliciteerd (gemiddelde is 32%)
    • 26% van de werkzame 50-plussers heeft geen cv
    • slechts eenderde van de 50-plussers heeft afgelopen jaar zijn CV herzien (gemiddelde is 45%)

    Dit is natuurlijk heel erg lastig, maar door de individu die graag wil werken is daar wel wat aan te doen.

    Het artikel van de Volkskrant gaf aan dat de ‘gouden kooi’ met luxe regelingen voor oudere werknemers niet langer houdbaar is. Ouderen zullen een stap terug moeten doen ten gunste van jongeren. Door de crisis, de globalisering en de snell ict-ontwikkelingen gaan de veranderingen in hoog tempo door en het is de hoogste tijd de arbeidsvoorwaarden aan die nieuwe realiteit aan te passen. Met name de ouderenregelingen (extra vrije dagen, geen onregelmatige diensten), zitten flexibiliteit in de weg. En flexibiliteit is hard nodig voor bedrijven om te overleven.

    De vakbonden zetten veel te veel in op loonsverhogingen en hebben te weinig oog voor vernieuwing. Inzetten op afspraken met werknemers over scholing en inzet (vrije tijd ongeacht de leeftijd) zou een betere inzet zijn. Gelukkig willen ook steeds meer werknemers van de grote collectieve regelingen af, maar willen ook individuele keuzes kunnen maken, de z.g. i-cao is in opkomst. De werknemer beschikt hierbij over een budget waarin extra vakantiedagen en bijvoorbeeld de eindejaarsuitkering wordt gestort. De een laat zijn budget uitkeren, de ander koopt er vrije tijd voor of vult zijn pensioen er mee aan. Daarmee wordt iedereen baas over een deel van zijn arbeidsvoorwaarden, individueel én collectief.

    Komen dergelijke afspraken niet tot stand dan vrees ik dat ouderen voorlopig in Nederland aan de kortste eindjes blijven trekken.